Jak korzystać z PolyDrobe.

PolyDrobe to platforma do zarządzania zasobami gier: dokumentujesz w niej odzieżowe zasoby, czyli skiny, kosmetyki i akcesoria w całym projekcie gry, wersjonujesz je i pracujesz nad nimi zespołowo. Zamiast arkuszy kalkulacyjnych, od których zaczyna większość zespołów, dostajesz uporządkowaną bazę z wyszukiwaniem.

PolyDrobe powstał z myślą o odzieży i przedmiotach kosmetycznych w grach: skinach postaci, strojach, akcesoriach, broniach i każdym przedmiocie, który ma kilka wariantów wizualnych. Każdy zasób może mieć wiele wariantów odpowiadających różnym kolorystykom, poziomom jakości lub wersjom sezonowym.

Tak. PolyDrobe ma wbudowany podgląd modeli 3D, który renderuje pliki .glb i .gltf bezpośrednio w przeglądarce. Pliki siatek dołączysz do zasobów, a pliki tekstur do wariantów, i obejrzysz je bez wychodzenia z aplikacji.

Google Sheets nie ma ustrukturyzowanych typów danych, śledzenia wersji, kontroli ról ani obsługi mediów. PolyDrobe daje dedykowane pola na rzadkość, stan, cenę, wersję wydania i tagi, trzyma miniatury oraz modele 3D przy rekordzie i wymusza dostęp oparty na rolach.

Notion i Airtable to ogólne narzędzia bazodanowe, w których schemat zasobów gry budujesz sam. PolyDrobe dostarcza ten schemat gotowy: hierarchię zasób-wariant, podgląd modeli 3D, zarządzanie teksturami, stany pipeline'u, poziomy rzadkości i wersjonowanie wydań.

PolyDrobe jest niezależny od silnika. Dokumentuje i porządkuje katalog, a grę uruchamia twój silnik, więc zespoły pracujące w Unity, Unreal Engine, Godot albo własnym silniku korzystają z niego tak samo. Eksport do JSON i Excela oraz serwer MCP przenoszą dane do twojego pipeline'u.

Tak. PolyDrobe ma serwer Model Context Protocol (MCP) pod adresem https://polydrobe.app/mcp. Każda operacja odczytu, zapisu, wyszukiwania i eksportu jest wystawiona jako narzędzie. Asystenci AI tacy jak Claude czy ChatGPT łączą się tokenem Bearer, a potem listują projekty, zarządzają zasobami, wariantami, pakietami i kolekcjami, konfigurują klasyfikacje, przypisują tagi, aktualizują wpisy zbiorczo i przeszukują bazę zwykłym językiem. Instrukcje konfiguracji znajdziesz w sekcji Przewodniki dla programistów.

Oba sięgają po te same dane przez tę samą warstwę usług. REST API używa standardowych metod HTTP (GET, POST, PATCH, DELETE) i kopert JSON, co pasuje do skryptów, pipeline'ów CI/CD i własnych integracji. Serwer MCP mówi w Model Context Protocol, więc asystenci AI tacy jak Claude czy ChatGPT pracują na twoich danych zwykłym językiem. Oba wymagają planu Pro i uwierzytelniania OAuth2.

Przejdź do Ustawienia przestrzeni roboczej > Tokeny API i kliknij Utwórz token. Nadaj mu nazwę, zaznacz zakresy (odczyt, zapis) i wybierz okres ważności. Skopiuj token, gdy się pojawi, bo pokazujemy go tylko raz. Ten sam token działa w REST API i na serwerze MCP, a oba wymagają planu Pro.

Tak. Projekt może mieć wielu członków zespołu w trzech rolach: Właściciel (pełna kontrola razem z ustawieniami i rozliczeniami), Redaktor (tworzy i aktualizuje zasoby oraz warianty) i Przeglądarka (dostęp tylko do odczytu dla QA i interesariuszy). Współpracowników zapraszasz e-mailem z ustawień projektu.

Użyj jednego zasobu dla elementu bazowego i wariantów dla kolejnych wersji.

Wprowadź jasne reguły nazewnictwa i korzystaj z URL opartych o slug.

Tak, w planach obejmujących Wymianę danych. Na stronie Wymiana danych wyeksportujesz cały projekt do JSON lub Excela albo do paczki ZIP, która niesie też pliki multimedialne, i przekażesz go dalszym narzędziom, wydawcom lub zewnętrznym wykonawcom.

Plan Free obejmuje 1 własny projekt, do 3 członków, 1 GB przestrzeni roboczej, nieograniczone zasoby, 100 wariantów na projekt i 30 dni historii w dzienniku aktywności.

Nie. Do płatnych miejsc liczą się tylko role Właściciel i Redaktor. Miejsca w roli Przeglądarka są bezpłatne.

Tak. PolyDrobe to aplikacja SaaS działająca w przeglądarce pod adresem polydrobe.app. Nie musisz nic instalować. Załóż konto, utwórz projekt i od razu zacznij dodawać zasoby.

Tak. PolyDrobe importuje JSON, Excel (.xlsx), paczki ZIP z mediami obok pliku danych oraz Google Sheets. Wyeksportuj dotychczasowy arkusz w oczekiwanym formacie i zaimportuj go ze strony Wymiana danych. Każdy import zaczyna się od podglądu: przed zapisaniem zmian widzisz liczbę utworzonych i zaktualizowanych wierszy oraz błędów.

Każdy arkusz ma własny zestaw kolumn. Categories wymaga: slug, name, description, parent_slug. Tags wymaga: slug, name, value. Rarities wymaga: name, color (szesnastkowo #RRGGBB), priority. Currencies wymaga: code, name, symbol. Releases wymaga: version, name, description, release_date (YYYY-MM-DD). Assets wymaga: slug, name, description, category_slug, tags. Variants wymaga: slug, name, asset_slug, rarity, release, currency, price, description, tags. W nagłówkach kolumn wielkość liter ma znaczenie i muszą one stać w pierwszym wierszu. Synchronizacja z Google Sheets obejmuje te siedem typów encji; pakiety i kolekcje zaimportujesz przez przesłanie pliku Excel lub JSON.

Plik jest najpewniej przesłanym .xlsx otwartym w Google Sheets, a nie natywnym arkuszem Google. Adres URL z fragmentem „rtpof=true” oznacza plik przesłany. Otwórz plik w Google Sheets, wybierz File > Save as Google Sheets, a potem w profilu synchronizacji kliknij Przeglądaj i wskaż przekonwertowany plik. Sprawdź też, czy podłączone konto Google może otworzyć ten arkusz.

Tak. Każdy projekt wymaga własnego połączenia z Google, co utrzymuje izolację danych między projektami. Różne projekty mogą mieć różnych właścicieli i różne reguły dostępu. To samo konto Google możesz podłączyć we wszystkich projektach.